NİNELİK- DEDELİK HORMONU

 

Tıpta annelik hormonu diye bir şey var. Hamile kadınlara enteresan şeyler yaptırıyor. Onları daha duygusal yapıyor mesela, daha sevecen vs. Lakin bence tıp literatürüne henüz girmemiş ninelik ve dedelik hormonu diye de bir şey var ki, annelere her ne yapıyorsa onlara kat kat fazlasını yapıyor. Kendi çocuklarına katı, kuralcı hatta kimi zaman despot olan anne-babalar, nine- dede olduklarında birden evrim geçiriyorlar. O “Yaprak Dökümündeki Ali Rıza Bey” tarzı baba gidiyor torunlarına karşı Noel Baba kıvamında bir dede geliyor yerine.

Benim kuş uçurtmayan, bize göz açtırmayan annem bile torunlarının oyuncağı oldu mesela. Küçükken hiçbir yeri dağıtmamıza, kirletmemize izin vermeyen, her daim her yeri derli toplu tutan kadın gitti; yerine tanımadığım sevecen bir teyze geldi resmen. Küçükken hatırlıyorum, yaramazlık yapmak diye bir kavram yoktu bizim literatürümüzde. Etrafı oyun oynarken kirletmenin mevzu bahis olamamasını geçtim bizim ödev yaparken bile evi batırma şansımız yoktu. Masaya silgi parçacıkları döküldüğünde kıyamet kopardı mesela. Ben masa, silgi artıklarıyla kirlenmesin diye çabalarken öğrendim yanlış yapmamayı. Ancak annem torunları olunca bir tuhaflaştı.

Masa örtüsüne ezkaza kalemin ucunun değmesiyle oluşmuş lekenin bana hesabını soran kadın yüzünde ömrü hayatımda tanık olmadığım bir mutluluk, dahası gururla yeğenimin karaladığı duvarı “Bak teyzesi ne yapmış?” diye gösterdi bana. O gün benim bittiğim gündü. Psikolojim bozuldu, depresyona girdim. Ben üniversite sınavında derece yaptığımda bu kadar mutlu olmamıştı. Pablo Picasso’nun annesi gurur duymamıştır bu kadar. Sanırsın Da Vinci’nin “Monalisa”sını çizmiş sıpa. Ne var abartılacak, saçma sapan şekilde duvarı karalamış işte; zamanında bıraksa yağlı boya tablo yapardım ben o duvara.

Lütfen çok rica ediyorum tıp bilimi ya şu anne babalarda, nine-dede olduklarında meydana gelen dönüşüme çözüm bulsun ya da daha güçlü antidepresanlar üretilsin.